به او بگویید...

تو كيستي،كه اينگونه،بي تو بي تابم؟
شب از هجوم خيالت نمي برد خوابم

     انتظار

ياد در ياد نمي دانم كجا ، چشم در چشم نمي دانم چرا

تو در آن سوي شقايق و من اين سو تنها

                  پل يادت در تب خاطره ام ويران شد و من از باغ جدا

                  بي جهت نيست كه من درپي راز جدايي هستم

در پي يك سبد سيب كه يك دانه آن نيم خورده به جا مانده سوا

اين همان نيمه سيبي است كه من در پي نام تو از باغچه ات دزديدم

                  سرخ ،چون رنگ شقايق كه زغم مي سوزد

                  زرد ، چون زرد قناري كه بر آن مي خواند

چند روزي است كه من طعمه تير نگاه تو شدم

آن طرف روي پل خاطره ات مي مانم ، آب را مي شمرم

چشم در آب نمي ماند!

                لحظه ها از پي هم مي گذرند ،برگ با باد خزان مي افتد

                و فقط خاطره هاست كه عجب تند و سريع زگذر خانه دل مي گذرد و سپس .........

در ته چاه عميق تقدير ، همچو يه سنگ نهان مي ماند

در فراسوي نگاهت ، جريان دارد عشق

               و شقايق كه در آن سو نگران مي سوزد

               آري افسون نگاهت ،جريان خواهد داشت

مثل يك رود بسان دريا

اما، رود هم گر نرود مرداب است

              چشم هم گر كه نبيند خواب است

              سفره را در جهت باد تكان خواهم داد

تكه نان و سبد خاطره ام همره آب برفت

رفت تا پس ديوار بلند تقدير ، عاقبت آن نگهت محو شود

             آري ، آن چشم و آن تيرك چشمت همگي

             در پس چرخش ايام ، نهان خواهد شد

و باز اين منم ، من

كه در آن سو نگران منتظرم

    جدایی

اگر احساس میکردی غم و درد جدایی را

به او هرگز نمی دادی سراغ آشنایی را

                                    اگر بیدار می بودی شبی را تا سحر ای دوست

                                     به ما هرگز نمی گفتی کلامی از جدایی را

اگر عاشق نمی گشتی برآن چشم سیاه او

به خود هرگز نمی دیدی بهار آشنایی را

                                     نشانم گر نمی دادی محبت را به رویی خوش

                                     ز دل هرگز نمی بردی شرار از خود نمایی را

من آن آهوی بی تابم که می تازم بر این صحرا

چونان تازم در این صحرا که دریابم رهایی را

                                    اگر ، از اشک ،رخ مارا کنی یکدم نظر از دور

                                    به خورد خود نمی دادی شراب بی وفایی را

اگر دانی که هجرانت چه کرد با این منه تنها

به من هرگز نمی کردی چونان بی اعتنایی را

                         اگر رنجیده ای از من ،ببخشا عاشق خود را

                          من ،این گفتم ولی هرگز نمی بخشم